حكايت 15 ص 226 رئيس دهى با پسر در رهى حكايت 16 ص 227 مگر ديده باشى كه در باغ و راغ حكايت 17 ص 227 ثنا گفت بر سعد زنگى كسى حكايت 18 ص 227 بشهرى در از شام غوغا فتاد حكايت 19 ص 228 يكى را چو من دل به دست كسى حكايت 20 ص 221 شكر لب جوانى ، نى آموختى حكايت 21 ص 232 كسى گفت پروانه را كاى حقير حكايت 22 ص 234 شبى ياد دارم چشمم نخفت باب چهارم حكايت 1 ص 238 يكى قطره باران ز ابرى چكيد حكايت 2 ص 238 جوانى خردمند و پاكيزه بوم حكايت 3 ص 239 شنيدم كه وقتى سحرگاه عيد حكايت 4 ص 240 شنيدستم از راويان كلام حكايت 5 ص 243 فقيهى كهن جامه‌يى تنگدست حكايت 6 ص 246 چه خوش گفت خرمهره‌يى در گلى حكايت 7 ص 247 يكى پادشه زاده در گنجه بود حكايت 8 ص 252 شكرخنده‌يى انگبين ميفروخت حكايت 9 ص 254 شنيدم كه فرزانه‌يى حق‌پرست حكايت 10 ص 254 سگى پاى صحرانشينى گزيد حكايت 11 ص 255 بزرگى هنرمند آفاق بود حكايت 12 ص 256 كسى راه معروف كرخى بجست حكايت 13 ص 259 طمع برد شوخى به صاحب‌دلى حكايت 14 ص 262 ملك صالح از پادشاهان شام حكايت 15 ص 264 يكى در نجوم اندكى دست داشت حكايت 16 ص 264 به خشم از ملك بنده‌يى سر بتافت حكايت 17 ص 265 ز ويرانه‌يى عارفى ژنده‌پوش حكايت 18 ص 266 گروهى برآنند ز اهل سخن